Σε Έρευνα που δημοσιεύθηκε από το Εργαστήριο Μοριακής Αναπαραγωγής και Διατήρησης της Γονιμότητας της Ιατρικής Σχολής του Yale στο American Journal of Obstetrics & Gynecology, φαίνεται ότι δίνει κάποιες απαντήσεις σε ένα κύριο ερώτημα: μπορεί η εμμηνόπαυση να καθυστερήσει σε υγιείς γυναίκες, επιτρέποντάς τους να παρατείνουν τα αναπαραγωγικά τους χρόνια και αποτρέποντας μερικούς από τους κινδύνους για την υγεία που συνδέονται με την κατακόρυφη πτώση των ορμονών;
Πιο συγκεκριμένα, στην εν λόγω μελέτη διαπιστώθηκε ότι η κρυοσυντήρηση ωοθηκικού ιστού ενδεχομένως να μπορεί να καθυστερήσει την εμμηνόπαυση σε υγιείς γυναίκες. Κάτι άλλο ενδιαφέρον που έδειξε η έρευνα είναι ότι η επιστροφή τμήματος της ωοθήκης μέσα στο σώμα καθυστέρησε την εμμηνόπαυση περισσότερο από ότι η επιστροφή όλου του ιστού.
Σε ποιες περιπτώσεις χρησιμοποιείται μέχρι τώρα η μέθοδος κρυοσυντήρησης ωοθηκικού ιστού;
Από τότε που πραγματοποιήθηκε η πρώτη επιτυχημένη μεταμόσχευση με κρυοσυντηρημένο ιστό, η κρυοσυντήρηση ωοθηκικού ιστού έχει χρησιμοποιηθεί με επιτυχία σε γυναίκες με καρκίνο για τη διατήρηση της γονιμότητάς τους πριν την έναρξη των θεραπειών για τον καρκίνο, καθώς είναι γνωστό ότι αυτές οι θεραπείες μπορεί συχνά να βλάψουν την γονιμότητά τους και πιο συγκεκριμένα το απόθεμα ωαρίων τους.
Ποια είναι η διαδικασία;
Ο χειρουργός αφαιρεί λαπαροσκοπικά ολόκληρη την ωοθήκη ή τα στρώματα του εξωτερικού τμήματός της, τα οποία περιέχουν εκατοντάδες χιλιάδες ανώριμα ωάρια (γνωστά ως αρχέγονα ωοθυλάκια). Αυτοί οι ιστοί στη συνέχεια αποθηκεύονται, αφού καταψυχθούν με εξειδικευμένη διαδικασία, με σκοπό να διατηρηθούν για μελλοντική χρήση. Στο χρόνο που αποφασίζεται η απόψυξη ο χειρουργός επανεμφυτεύει λαπαροσκοπικά τον αποψυγμένο ιστό.
Οι ωοθήκες μπορούν να λειτουργήσουν ξανά μετά την εμφύτευση;
Μέσα σε 3 έως 10 ημέρες από την επαναμφύτευση, ο μεταμοσχευμένος ιστός ανακτά τις συνδέσεις με τα γύρω αιμοφόρα αγγεία και αποκαθιστά τη λειτουργία των ωοθηκών σε περίπου τρεις μήνες.
Επιβιώνουν όλα τα ωάρια κατά την διαδικασία επανεμφύτευσης;
Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας επούλωσης, μερικά από τα αρχέγονα ωοθυλάκια χάνονται. Με τις νεότερες τεχνολογίες ωστόσο, φαίνεται ότι επιτυγχάνεται όλο και μεγαλύτερο ποσοστό επιβίωσης των ωοθυλακίων.
