Οι γυναίκες με ενδοκρινoλογικές παθήσεις, συμπεριλαμβανομένου του διαβήτη τύπου 2, έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο για αποβολή κατά την εγκυμοσύνη.
Στη σχετική μελέτη συμμετείχαν 54.394 γυναίκες με κάποια ενδοκρινολογική πάθηση και 312.154 χωρίς, οι οποίες γεννήθηκαν μεταξύ 1977-1993 και είχαν συλλάβει μια ή περισσότερες φορές. Οι επικεφαλής της έρευνας ανακάλυψαν μια σημαντική συσχέτιση μεταξύ των γυναικών με κάποια ενδοκρινολογική πάθηση και μίας τουλάχιστον καταγεγραμμένης αποβολής στο ιστορικό τους. Πιο συγκεκριμένα οι γυναίκες με ενδοκρινολογική ωοθηκών) είχαν 15% υψηλότερο κίνδυνο μίας αποβολής, 31% υψηλότερο κίνδυνο για δύο αποβολές και 81% για τρεις. Ο συνολικός κίνδυνος καθ’ έξιν αποβολών ήταν δηλαδή συνολικά αυξημένος κατά 87% στις γυναίκες με ενδοκρινολογική πάθηση.
Η ανάλυση των οικογενειακών αρχείων έδειξε όμως και κάτι άλλο: ότι οι γυναίκες με γονείς με διαβήτη τύπου 2 είχαν 8% περισσότερο κίνδυνο αποβολής ενώ εκείνες με αδέλφια με ενδοκρινολογική πάθηση είχαν 13% περισσότερο κίνδυνο.
Ποια είναι η εξήγηση Η Δρ. Pia Egerup, από το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Hvidovre της Κοπεγχάγης της Δανίας, επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης, σχολιάζοντας τα ευρήματα της μελέτης αναφέρει ότι τα λευκοκυτταρικά αντιγόνα (HLAs), τα οποία όταν είναι σε ανεβασμένα επίπεδα καθορίζουν την προδιάθεση του ανοσοποιητικού συστήματος να επιτίθεται στον ίδιο τον οργανισμό, σχετίζονται με διάφορες ενδοκρινικές και αυτοάνοσες ασθένειες ενώ μπορεί να σχετίζονται και με την προδιάθεση για αποβολή. Δεδομένου ότι γνωρίζουμε ότι το 60% των αποβολών μπορεί να αποδοθεί σε χρωμοσωμικές ανωμαλίες και ότι έως το 40% αυτών θα μπορούσε να οφείλεται σε γενετικούς παράγοντες, ο μηχανισμός των λευκοκυτταρικών αντιγόνων μπορεί να έχει κληρονομικό υπόβαθρο. «Νομίζω ότι αυτή είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα μελέτη και υπογραμμίζει τις οικογενειακές συσχετίσεις που μπορεί να συνδέονται με τον κίνδυνο αποβολής, κυρίως όμως υπενθυμίζει πόσο σημαντικό είναι πριν τον προγραμματισμό μιας εγκυμοσύνη να εξετάζεται προσεκτικά το οικογενειακό ιστορικό και οι πληροφορίες που αντλούνται από αυτό ώστε να γίνεται σωστή πρόληψη πιθανών επιπλοκών». πάθηση (συμπεριλαμβανομένου του διαβήτη, νοσημάτων του θυρεοειδούς και του συνδρόμου πολυκυστικών
